Skaner – niedrogie (100 CM) urządzenie pozwalające na dokonywanie pomiarów różnych wielkości astronomicznych opisujących gwiazdę i planety w badanym systemie (korporacje płacą za każdy kompletny pomiar po 50 CM).
Charakteryzują go trzy cechy: prędkość, precyzja i zużycie paliwa. Każdą z nich można rozwijać w warsztacie, warto jednak wybrać którąś z dwóch pierwszych – urządzenie w standardowej wersji pracuje dość wolno, ale nie zużywa wiele paliwa. W obu przypadkach efekt powinien być podobny – skrócenie czasu pomiarów (urządzenie szybkie, ale mało precyzyjne potrzebuje dokonać pomiaru kilkakrotnie dla uzyskania zadowalającego wyniku; skaner wolny, ale precyzyjny uzyskuje ten sam wynik po jednokrotnym, ale dłuższym pomiarze).
Aby włączyć (lub wyłączyć) urządzenie należy kliknąć jego przycisk na panelu kontrolnym w kokpicie statku.
Za zbadanie pojedynczej cechy pilot otrzymuje punkty doświadczenia: 0.2*precyzja/100. Opłaca się więc posiadać skaner o dużej precyzji.
Wartość pojedyńczego pomiaru wyznaczana jest z wzoru:
5*precyzja*(100 + zagrożenia*zagrożenia).
Zagrożenia, jeśli są nieznane przyjmują wartość -1.
Większa precyzja zwiększa prawdopodobieństwo odkrycia w układzie wormhola. Prawdopodobieństwo to jest proporcjonalne do:
1 - exp(-precyzja*integralność/czasSkanowania)
Im większa precyzja (i integralność) tym krótszy jest przeciętny czas potrzebny na wykrycie wormhola.
Ponadto za znalezienie wormhola przyznawane są punkty doświadczenia w ilości 1000 + 5000*precyzja/100.