|
Wyposażenie podstawowe |
  
|
|
Wyposażenie podstawowe |
|
Wyposażenie podstawowe to po prostu niezbędne minimum. Bez tych urządzeń statek albo w ogóle nie nadaje się do lotu albo staje się na tyle niefunkcjonalny, że wyprawa badawcza nie ma większego sensu.
Napęd MT (silnik MT, napęd teleportacyjny) – najważniejsza i niezbędna część wyposażenia statku (bez niego nie odbędzie się żadna wyprawa do innego systemu). Umożliwia lot w hiperprzestrzeni między układem macierzystym (lub systemem, w którym jest centrum telepo) a wybranym innym systemem. Konstrukcja napędu bazuje na technologii zwanej tunelowaniem makroskopowym (ang. Macroscope Tunneling – stąd MT) umożliwiającej przy względnie małym wydatku energii teleportację statku na odległość wielu lat świetlnych. Podstawowym ograniczeniem tego rozwiązania jest brak możliwości swobodnego lotu w przestrzeni – miejscem startowym lub docelowym zawsze musi być system macierzysty lub centrum telepo (niemożliwa jest podróż między dwoma dowolnie wybranymi układami).
Silnik MT charakteryzują cztery cechy: zasięg, prędkość, awaryjność i zużycie paliwa. Najbardziej opłaca się rozwijać zasięg napędu – dzięki temu zyskamy dostęp do nowych niezbadanych obszarów galaktyki i będziemy mogli odkrywać nowe planety złoża, gatunki, cywilizacje, itd. (szansa na odkrycie czegoś jako pierwszy jest tym większa im dalej od systemu macierzystego).
Teoretycznie można też prowadzić badania nad zmniejszeniem zużycia paliwa. W praktyce jednak szybciej i taniej będzie rozwijać pojemność zbiornika na paliwo (zwłaszcza, że paliwo jest stosunkowo tanie).
Jeśli natomiast chodzi o prędkość, to warto się dobrze zastanowić zanim zdecydujemy się na badania nad tą cechą. Okazuje się bowiem, że każde zwiększenie prędkości powyżej fabrycznej wartości 10.00, wiąże się z drastycznym wzrostem awaryjności i zużycia paliwa. Łatwo wypracować model odrobinę szybszy, ale psujący się na każdym kroku i zużywający „hektolitry” paliwa – jednym słowem nadający się na złom. Aby tego uniknąć należy równocześnie z badaniami nad prędkością prowadzić badania awaryjności i zużycia paliwa (na jeden poziom prędkości powinno przypadać co najmniej kilkanaście poziomów awaryjności i podobna ilość poziomów zużycia paliwa). Łatwo policzyć, że będzie to wymagało wiele czasu i może kosztować majątek
Biorąc powyższe pod uwagę, a także fakt, że podróże nie trwają aż tak długo (przy standardowej prędkości do granic galaktyki można dotrzeć w około godzinę, a odległość 5 ly pokonujemy w kilka minut) trudno polecić badania prędkości napędu MT.
Zbiornik na paliwo – kolejna niezbędna część wyposażenia statku. Dostarcza paliwo wymagane do pracy przez większość urządzeń pokładowych. Warto rozwijać pojemność zbiornika (standardowo mieści się w nim 100 jednostek) i zaopatrzyć się w jak największy model (zwłaszcza, że koszt nie jest wysoki). Pozwoli to na wyprawy w odleglejsze rejony galaktyki i długą eksplorację powierzchni planet bez obaw o wyczerpanie zapasów.
Uszkodzenie zbiornika powoduje proporcjonalnej wielkości wyciek paliwa – podczas wyprawy warto co jakiś czas sprawdzać integralność tego elementu w sekcji „moduły” i w razie potrzeby łatać powstałe dziury.
Zbiornik ma wbudowaną blokowaną rezerwę paliwa – komputer pokładowy odcina dopływ mieszanki do wszystkich urządzeń na statku, jeśli jej poziom w zbiorniku spadnie do 30 jednostek. Taka ilość z reguły wystarcza na powrót do systemu macierzystego. Odblokowanie rezerwy wymaga kliknięcia przycisku zbiornika na panelu kontrolnym w kokpicie statku.
Aby zatankować paliwo, będąc w systemie macierzystym należy kliknąć na ikonie „Tankuj paliwo” znajdującej się przy lewej krawędzi ekranu głównego w kokpicie. Możemy wtedy wpisać konkretną ilość albo użyć opcji „do pełna”.
Paliwo dostępne jest bez ograniczeń. Cena to ok. 1 CM za litr.
Napęd jonowy – jeden z podstawowych elementów wyposażenia każdego statku. Umożliwia przejście z przestrzeni międzyplanetarnej na orbitę wybranej planety i podróż z powrotem. Bez niego niemożliwe jest dotarcie na powierzchnię.
Urządzenie charakteryzuje jedna cecha – max prędkość. Jej rozwój pozwoli na skrócenie standardowego czasu lotu poniżej 5 minut.
Części zapasowe (cz. zamienne) – pojemnik pozwalający przechowywać na statku części potrzebne podczas ewentualnych napraw w razie awarii i uszkodzeń statku lub lądownika. Mimo, że do samego lotu ani eksploracji powierzchni nie jest potrzebny, to ze względu na powszechność występowania czynników niszczących jest w zasadzie niezbędny podczas każdej wyprawy (od części zapasowych często zależy nasze przetrwanie i bezpieczny powrót do systemu macierzystego).
Standardowo mieści 20 części zapasowych, ale w warsztacie można (i warto) zlecić powiększenie pojemności.
Aby załadować części zamienne, będąc w systemie macierzystym należy kliknąć na ikonie „Załaduj części zapasowe” znajdującej się przy lewej krawędzi ekranu głównego w kokpicie. Możemy wtedy wpisać konkretną ilość albo użyć opcji „do pełna”. Cena to 10 CM za część.
Pancerz – jeden z podstawowych elementów wyposażenia statku. Choć teoretycznie można latać bez niego, w praktyce szybko okazuje się, że statek bez pancerza łatwo ulega zniszczeniu pod działaniem czynników uszkadzających. Jest podstawową i najważniejszą (a na początku też jedyną) barierą ochronną. Później możemy jeszcze korzystać z pola siłowego, które uzupełnia funkcje pancerza i pozwala czasowo zwiększyć odporność statku na uszkodzenia, ale zużywa pewną ilość paliwa.
Zasada działania obu powłok ochronnych jest podobna. Każdy statek składa się z warstw (tak jak ogry i cebula ;) ). Maksymalnie mogą być trzy. W zewnętrznej znajduje się pole siłowe (jeśli jest włączone), w środkowej – pancerz, a w wewnętrznej – wszystkie pozostałe urządzenia. Kiedy statek atakuje czynnik o natężeniu nie większym niż odporność pola siłowego na dany typ zagrożenia, uszkodzenia nie występują. Gdy natężenie czynnika uszkadzającego jest większe niż wytrzymałość pola siłowego, powoduje on uszkodzenia powłoki proporcjonalne do czasu działania i różnicy między siłą niszczącą a odpornością. (Warto zauważyć, że dopóki dana bariera ochronna istnieje, dopóty zapewnia jednakową ochronę niezależnie od poziomu integralności). W zależności od rodzaju zagrożenia wywoływanego przez dany czynnik uszkadzający i przepuszczalności powłoki dla tego typu zagrożenia ta część czynników uszkadzających, która nie została zneutralizowana, może przeniknąć do kolejnej warstwy i dalej. (Bariery ochronne są nieprzepuszczalne dla czynników wywołujących zagrożenie rozerwaniem i zgnieceniem, ale mogą przepuszczać pewną część różnych rodzajów promieniowania, w tym również cieplnego.) Tak więc może się zdarzyć, że będzie jednocześnie niszczone i pole siłowe i pancerz (ten drugi oczywiście znacznie wolniej). Po całkowitym zniszczeniu pola siłowego na pierwszej linii obrony pozostaje pancerz i to on od tej pory przejmuje większość uszkodzeń (w podobny sposób jak opisano powyżej) mogąc jednak przepuszczać część promieniowania do warstwy wewnętrznej. Gdy pancerz się rozpadnie, szybko niszczone są niczym nieosłonięte podzespoły statku.
Pancerz charakteryzuje wytrzymałość na cztery rodzaje zagrożeń: rozerwanie, napromieniowanie, stopienie i zgniecenie. Największe znaczenie ma odporność na zgniecenie i napromieniowanie – te właśnie cechy warto w pierwszej kolejności rozwijać w warsztacie.
Na początku raczej nie opłaca się inwestować jednocześnie w pancerz i pole siłowe – powinniśmy się skupić na pierwszym z nich. Dopiero gdy podstawowa bariera będzie wystarczająco odporna, a ceny za każdy kolejny poziom urosną nadmiernie, można pomyśleć o badaniach nad polem siłowym..
Lądownik – praktycznie niezbędna część wyposażenia każdego statku kosmicznego. Umożliwia lądowanie na planecie, eksplorację powierzchni i powrót, z tym co tam znaleźliśmy, na statek. Wyprawa bez lądownika, chociaż wciąż możliwa, musiałaby zatrzymać się w przestrzeni międzyplanetarnej albo najdalej na orbicie wybranej planety, a to bardzo ogranicza zakres naszych działań. Poza odkrywaniem nowych systemów i planet, niszczeniem wraków, dokonywaniem pomiarów za pomocą skanera i udzielaniem pomocy rozbitkom pozostaje już chyba tylko podziwianie widoków.
Lądownik charakteryzują następujące cechy:
Izolacja biologiczna – określa szczelność ładowni. Im wyższy poziom tej cechy, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że coś z ładowni (np. mikroorganizm albo wirus) przedostanie się do innych części lądownika i spowoduje skażenie.
Warunki biochemiczne – zdolność do odwzorowania w ładowni lądownika warunków panujących na planecie. Od poziomu rozwoju tej cechy bezpośrednio zależy przeżywalność zabieranych z planety organizmów. Im bardziej warunki panujące w ładowni lądownika przypominają naturalne środowisko życia zabranego z planety organizmu, tym dłużej pozostanie przy życiu.
Wolne miejsce – określa pojemność ładowni lądownika. Im większa, tym więcej obiektów możemy w niej umieścić.
Nośność – określa maksymalne obciążenie lądownika, przy jakim jeszcze może się on poruszać. Jeśli łączna waga umieszczonych w ładowni lądownika obiektów przekracza jego nośność, maszyna nie będzie w stanie wystartować ani poruszać się po powierzchni, do momentu aż zmniejszymy obciążenie wyrzucając któryś z nich.
Przyczepność – określa zdolność lądownika do poruszania się na rożnych rodzajach podłoża. Cecha ta w dużym stopniu wpływa na szybkość przemieszczania się maszyny po powierzchni planety. Jeśli teren jest trudny (występują oblodzenia, stromizny, nierówności, wydmy itp.), pojazd będzie ześlizgiwał się i zagrzebywał, a to znacznie spowolni jego ruch.
Wysokość – określa jak wysokie obiekty możemy umieścić w ładowni lądownika. Ma znaczenie zwłaszcza podczas przewożenia modułów instalowanych na planecie (np. elektrowni).
Max prędkość – determinuje maksymalną prędkość z jaką lądownik może poruszać się po planecie.
Odporność na: rozerwanie, zgniecenie, napromieniowanie i stopienie – określa wytrzymałość lądownika na poszczególne rodzaje czynników uszkadzających. Warto rozwijać przede wszystkim wytrzymałość na rozerwanie i zgniecenie, w mniejszym stopniu na stopienie.
Amfibia – usprawnienie lądownika pozwalające wodować po zejściu z orbity i poruszać się w wodzie (lub innej cieczy) w morzach, oceanach i jeziorach na powierzchni planety. Bardzo ułatwia eksplorację planety – w praktyce raczej konieczność. Dostępna od 4-ego poziomu lądownika za 10 000 CM. (Zobacz też rozdział: 3.2.1 Woda (lub inna ciecz) w jeziorach, morzach, oceanach).
Georadar – niezbędny element wyposażenia lądownika dla każdego pilota zamierzającego badać powierzchnię planety. Po włączeniu urządzenie przeszukuje sektor, w którym znajduje się pojazd i wszelkie wykryte obiekty (rośliny, zwierzęta, złoża, wulkany, itd.) wyświetla na ekranie (co pozwala nam na podjęcie stosownego działania, np. wykopania rośliny). Bez georadaru niczego na planecie nie znajdziemy.
Urządzenie kosztuje 200 CM i każde jego uruchomienie zużywa 2 jednostki paliwa.
Aby przeszukać otoczenie lądownika georadarem należy kliknąć przycisk na panelu kontrolnym po prawej stronie od ekranu georadaru.
Ładownia – raczej niezbędny element na każdym statku. Umożliwia przechowywanie i transport obiektów znalezionych na planecie (lub modułów, które chcemy zainstalować na powierzchni). W przypadku jej braku na statku można na ogół korzystać z ładowni lądownika, ale bywa to trochę kłopotliwe. Wersja podstawowa kosztuje 100 CM i ma pojemność 10.0.
Ładownię statku charakteryzują cztery cechy: wolne miejsce, warunki biochemiczne, wysokość i izolacja biologiczna. Rozwój każdej z tych cech może przynieść pewne korzyści, warto jednak zacząć od zwiększenia pierwszej z nich.