Sprzęt, technologia i badania / Wyposażenie uzupełniające (dodatkowe)

Są to urządzenia bez których co prawda poradzimy sobie podczas wyprawy, ale ich zakup może nam sporo ułatwić lub też dać dostęp do nowych zajęć i sposobów zarobku (np. skaner).

 

 

 

Geo-skaner – urządzenie pozwalające badać topografię planety ze statku pozostającego na orbicie. Dane o ukształtowaniu powierzchni badanego globu są przydatne zwłaszcza podczas schodzenia na planetę – łatwiej i bezpieczniej można wybrać miejsce lądowania (lub wodowania).

 

 

 

Urządzenie charakteryzuje jedna cecha – zużycie paliwa. Na szczęście nie jest ono zbyt duże, a geo-skanera używa się zwykle tylko przez kilka minut w trakcie wyprawy więc warsztat może zająć się badaniami nad czymś bardziej potrzebnym.

 

 

 

Aby włączyć (lub wyłączyć) urządzenie należy kliknąć jego przycisk na panelu kontrolnym w kokpicie statku.

 

 

 

Moduł komunikacji – przydatne urządzenie pozwalające podczas wyprawy badawczej łączyć się drogą radiową z bazą (tzn. warsztatem w hangarze i magazynem) w systemie macierzystym i zarządzać ich działaniem (zlecać i anulować badania, przeglądać zawartość magazynu).

 

 

 

Moduł dostępny jest po rozwinięciu skanera do 10-ego poziomu i kosztuje 300 000 CM.

 

Urządzenie charakteryzuje się określonym zasięgiem, który można rozwijać w warsztacie – jeśli odlecimy zbyt daleko, połączenia z hangarem i magazynem nie da się nawiązać.

 

 

 

Zestaw naprawczy – dodatkowy, stosunkowo przydatny element wyposażenia statku. Umożliwia automatyczne naprawy urządzeń pokładowych i to bez użycia części zamiennych. Gdy jest aktywny, grupa wyspecjalizowanych robotów naprawczych na bieżąco samodzielnie wyszukuje i reperuje wszelkie uszkodzenia. Niestety pochłania to dość duże ilości paliwa. Jest to właściwie jedyna, ale dość istotna, wada zestawu naprawczego, dlatego jeśli chcemy z niego korzystać, powinniśmy zaopatrzyć się w duży zbiornik na paliwo.

 

 

 

Zestaw naprawczy jest dostępny w warsztacie po rozwinięciu pancerza do poziomu 6-ego i zbiornika na paliwo do poziomu 5-ego. Fabrycznie nowy nie modyfikowany kosztuje 5 000 CM.

 

 

 

Charakteryzują go dwie cechy: sprawność i zużycie paliwa. Można je rozwijać w warsztacie, chociaż zestaw pracuje wystarczająco wydajnie już przy fabrycznych ustawieniach, a powiększenie zbiornika na paliwo opłaci się bardziej niż badania nad zmniejszeniem zużycia.

 

 

 

Aby włączyć (lub wyłączyć) zestaw naprawczy należy kliknąć jego przycisk na panelu kontrolnym w kokpicie statku.

 

 

 

Pole siłowe – stanowi dodatkową linię obrony statku przed zewnętrznymi czynnikami uszkadzającymi (podstawową barierą powinien być zawsze pancerz). W przeciwieństwie do pancerza zapewniającego ochronę stale, podtrzymanie aktywności pola siłowego wymaga określonej ilości energii, a to wiąże się z dodatkowym zużyciem paliwa. Dlatego też należy korzystać z niego okresowo tylko w sytuacjach zwiększonego zagrożenia i w miejscach szczególnie niebezpiecznych.

 

 

 

Pole siłowe staje się już dostępne po rozwinięciu technologii pancerza do poziomu 2-ego, czyli bardzo wcześnie. Warto jednak na początku skupić się na rozwoju pancerza, a badania nad polem siłowym odłożyć do czasu gdy pancerz będzie już wystarczająco wytrzymały.

 

 

 

Podobnie jak pancerz, pole siłowe charakteryzuje odporność na cztery rodzaje zagrożeń: rozerwanie, napromieniowanie, stopienie i zgniecenie. Warto rozwijać zwłaszcza wytrzymałość na napromieniowanie i zgniecenie – czynniki wywołujące ten typ zagrożeń występują w kosmosie najczęściej.

 

 

 

Aby włączyć (lub wyłączyć) urządzenie należy kliknąć jego przycisk na panelu kontrolnym w kokpicie statku.

 

 

 

Teleporter materii – kolejne bardzo użyteczne urządzenie dostępne od 50-ego poziomu silnika MT w cenie 1 300 000 CM. Pozwala teleportować dowolne obiekty z ładowni statku do magazynu w systemie macierzystym i na odwrót. Teleporter materii podobnie jak moduł komunikacji posiada określony zasięg działania (badania nad nim można zlecić w warsztacie), po przekroczeniu którego teleportacja nie będzie możliwa.

 

 

 

 

 

 

Maszyna górnicza – dodatkowe średnio przydatne urządzenie montowane w lądowniku pozwalające samodzielnie wykopywać surowce ze znajdowanych złóż. Kosztuje 1 000 CM i zużywa całkiem sporo paliwa.

 

 

 

Opłacalność wydobycia surowca przy użyciu maszyny górniczej jest dyskusyjna. Plusy to stosunkowo niewielki koszt uzyskania przychodu i zarobek od razu po sprzedaniu wykopanej rudy w systemie macierzystym. Minusy to konieczność wydawania dyspozycji maszynie przy każdej wydobywanej porcji surowca, duże zużycie paliwa oraz o wiele mniejszy, w porównaniu z kopalnią, zysk z eksploatacji złoża. Zbudowanie kopalni to ogromny wydatek (250 000 CM), który zwróci się dopiero po kilku miesiącach, ale przynosi dużo większe regularne dochody i to nawet bez konieczności opuszczania systemu macierzystego.

 

 

 

Urządzenie charakteryzują dwie cechy: zużycie paliwa i wydajność. Nadaje się głównie do eksploatacji małych złóż, w przypadku których zakładanie kopalni byłoby nieopłacalne.

 

 

 

Aby wykopać porcję surowca należy kliknąć na ikonie „Wydobycie surowca” w żółtym oknie informacji o złożu albo na panelu kontrolnym obok ekranu georadaru.

 

 

 

Laser – jak na razie jedyna broń możliwa do zamontowania w lądowniku i na statku. Pierwsze wersje zostały zaprojektowane do polowań na niebezpieczne stworzenia oraz aby umożliwić obronę przed nieumyślnie sprowokowanymi agresywnymi zwierzętami szarżującymi na lądownik (użycie lasera w celu zaatakowania niczego się nie spodziewających spokojnych stworzeń jest wysoce naganne). Niestety system wczesnego ostrzegania, z którym miał współpracować, nie działa jeszcze jak należy i o ataku zwierzęcia dowiadujemy się po fakcie.

 

 

 

Użyteczne okazało się działko laserowe zamontowane na pokładzie statku. Zaprojektowane w celu szeroko pojętej obrony przed statkami obcych cywilizacji, kosmicznymi piratami czy rojami asteroid jak na razie doskonale sprawdza się jako narzędzie umożliwiające likwidację dryfujących w przestrzeni międzyplanetarnej wraków. Szybko przeniesiono ten pomysł do lądowników i obecnie laserem można również odparowywać zniszczone lądowniki na powierzchni planet.

 

 

 

Skuteczność lasera możemy podnieść zlecając w warsztacie badania nad jedyną cechą broni – atakiem przez stopienie. Do niszczenia rozbitych statków w zupełności wystarczy jednak wersja podstawowa.

 

 

 

Koszt urządzenia nie jest zbyt wysoki (5 000 CM) i warto w nie zainwestować. Podczas wyprawy można czasem trafić na wraki krążące w przestrzeni międzyplanetarnej i przy okazji zarobić parę tysięcy za ich „sprzątnięcie”.

 

 

 

Usypiacz zwierząt – modyfikacja lasera, dostępna po jego rozwinięciu do poziomu 10-ego. Umożliwia czasowe uśpienie zwierzęcia za pomocą wiązki promieni oddziałujących na ośrodek snu-czuwania w mózgu. Uśpione stworzenie można bez trudu bezpiecznie podejść, złapać i umieścić w ładowni lądownika.

 

 

 

Ze względu na różnice w budowie układu nerwowego u różnych gatunków, a także inne czynniki (m.in. grubość czaszki) standardowe urządzenie ma ok. 90% skuteczności. Zlecenie badań w warsztacie pozwoli podnieść efektywność usypiacza, ale nie jest to konieczne (z reguły wystarcza „strzelić” jeszcze raz).

 

 

 

Mimo, że cena urządzenia jest dość wysoka (800 000 CM), warto w nie zainwestować, zwłaszcza jeśli często łapiemy zwierzęta. Ułatwienie będzie ogromne. Trzeba tylko pamiętać, że chwytanie rozmaitych stworzeń tą metodą podnosi nasze doświadczenie w łapaniu, ale nie w podchodzeniu.